مدح و ولادت امام جعفر صادق علیهالسلام
بــاز دلــم غـرق تـمـنــا شــده وجـود مـن مـسـت تـولا شـده غـرق شـعـف تـمـام دنـیا شده گـل ولا زیـنـت گـلهــا شــده رسیده این خبر به شور و شعف آمـده گل ز نـسـل شـاه نـجـف مـدیـنـة الـرسـول غـوغـا شده بــاقــر عـلـم نـبـی بـابـا شــده از قـدمش جهان چه زیبا شده چو باب و جد بر همه مولا شده آمـده نـور صـادق از آسـمـان مـادرش اُمِّ فـروه شد شادمـان ز سوی حق بر همه ناظر رسید شـشم گـل ولا به ظاهـر رسید نـور دل حـضرت باقـر رسید چو باب خود طیب و طاهر رسید روشنگر شیوۀ پیـغـمبریست ز لطف حق شیعۀ او جعفریست آمــدنـش مــوهـبـت الـه اسـت به آسمان دین حق چون ماه است بعد نبی ششم چراغ راه است محبتش باعث عزِّ و جاه است روشن از او مدینة الرسول است ز مقـدمش شاد دل بتول است روشن از این نور زمین گشته است عزیز باقر گل دین گشته است ز حق امام متّـقـین گشته است به شیعیان حبل متین گشته است گلی ز بـسـتـان ولایت رسـیـد در این جهان ششم امامت رسید شــشـم ولــیِّ حــیِّ داور آمــد گـلـی ز بـسـتـان پـیـمـبـر آمـد ای عـاشـقان عزیز حـیدر آمد در این جهان جلوۀ کـوثر آمد نـــور خــداونــد مــبـیـن آمـده مــاه جـهـانـتـاب زمـیـن آمـده هــفــدهــم مــاه ربــیــع آمــده مـاه دل افــروز بـقــیـع آمــده صـادق بـا قــدر رفــیــع آمـده بـر هـمـه شیـعـیان شفـیع آمده روشن از او عـالم هستی بود اسـطـورۀ یـکـتـاپـرسـتـی بود گـلـبـن آل مـصـطـفـی رسـیده نـجـل عـلـی مـرتـضی رسیده عـزیـز خـیـرة النـساء رسـیده نـــور دل اهــل ولا رســیــده ز مـقـدمش بارش رحمت آمد غنچهای از گلشن عصمت آمد مظهر جود انبیاء صادق است هستی جمله اولیا صادق است نـور دل اهل ولا صادق است به درد شیعیان دوا صادق است مظهر ذات حی سرمد است او عـالـم بر عـلـم محمد است او شکـر خـدا به دل بـود ولایت شرمندهام از این همه عطایت چو سائلان نشسته بر سرایت نـظـر نـما ز لطـف بر گدایت نـوکـر درگـاه شـمـا( رضایم ) ز مـرحـمـت دعـا نـمـا بـرایم |